Over

De huid als grens

Een tijdloos landschap

De schoonheid van het verval en de onvolkomenheden van de mens vormen de essentie van het werk van Anneke Mensink. Zij gebruikt in haar beelden de huid als metafoor. Door invloeden van buitenaf is de huid aangetast en kwetsbaar geworden. Zo ontstaat een tweede huid, een keurslijf waar het uit bevrijd wil worden. Deze tweede huid is verworden tot een grillig en tijdloos landschap.

Wat er zich in ons innerlijke afspeelt, is niet altijd duidelijk waarneembaar. Het is de wereld van herinneringen en emoties. Ons binnenste wordt door de huid als een grens of barrière gescheiden van de buitenwereld. De scheidslijn tussen het ik en de ander. Wanneer we die grens opheffen, wordt het membraan voor even doorlatend en de innerlijke kracht onaangetast zichtbaar. Met haar rauwe beeldtaal gaat Anneke Mensink de confrontatie aan met de toeschouwer over ons lichaamsbeeld en zelfbeeld.

De afgelopen vijf jaar heeft de kunstenaar in verschillende series de huid als pantser verbeeld. De recente beelden van Anneke Mensink behandelen het verval van de huid, zoals het botox-dilemma en de houdbaarheidsdatum van de maakbare mens. In deze serie verbeeldt zij letterlijk de huid. Het is een presentatie van het stoffelijk omhulsel in al zijn rauwheid en kwetsbaarheid. Doorleefd herinnert de huid zich zijn schoonheidsideaal en omarmt zijn onvermijdelijke en vergankelijke melancholie.

Met deze serie confronteert de kunstenaar ons wederom met ons lichaamsbeeld en daarmee ons zelfbeeld. Een verbeelding van onze imperfecties en onvolkomenheden, op zoek naar zelfcompassie en acceptatie.

Beauty lies within the eye of the beholder!

Advertenties